Ahzo, Margriet Hermans stelt zich dus kandidaat om de VLD te gaan voorzitten. ‘Margriet’, ‘voor’ en ‘zitten’, daar zijn flauwe zinnen met te maken, maar dit terzijde.

Op tinternet gaan de reacties van de debielste scheldpartijen – die we intussen al gewend zijn op de fora van de Vlaamse krantensites – tot “Goed dat Bartje Somers een tegenkandidaat heeft”, democratie en zo.

Enkel bij Sasha lees ik een analyse die ik wel kan volgen: Margriet is malcontent bij de VLD, herinner u de geruchten een tijdje geleden over een overstap naar LDD. Opstappen uit de partij dat doe je niet zo maar, je moet een reden hebben. Een reden die heeft Margriet op dit moment niet. Waarschijnlijk zijn er in haar ogen wel 1000 redenen, maar die krijgt ze (nog ) niet bij de mensen verkocht, dus moet ze een goede reden eerst zelf creëren.

En hoe doet ge dat dan? Zeg dat gij de partij gaat redden of zoiets, als je verkozen bent. En als je niet verkozen bent – wat vrij waarschijnlijk is, dat zal ze zelf ook wel weten -, zegt ge: “Een aanzienlijk deel van de leden van de VLD heeft voor mij gekozen, ik hoop nu dat de partijtop met mij en mijn stemmers rekening houdt“.

Een beetje nadien kunt ge dan zeggen dat de partijtop dat niet gedaan heeft, dat ze niet meer luisteren naar de basis en jèrre jèrre jèrre. Én dat Jean-Marie dat wel allemaal zal doen, naar haar en haar basis luisteren.

Voor een pintje?

[update: column van Louis Van Dievel over hetzelfde onderwerp, merci boskabout]