Zie ik daarnet, ergens in een hoekje, toch wel een ruitenwisser staan zeker?!
En ik die dacht dat ze mij overgeslagen waren. Ik begon al ernstig voor mijn blogreputatie te vrezen.
En aangezien we sinds kort met een VW Bora rijden, is er een kans dat ík er wél iets aan heb. Ha!
ps: ik zit met een paar spamproblemen op deze en een andere blog, als er iemand is met verstand terzake mag die mij altijd een handje helpen.
Ha, die is nog eens de moeite om een blogpostje te plegen:
“Bent u goed ingeburgerd?” vraagt dé Redactie zich af.
Valt tegen: 70%! Nog altijd 3 fouten na hier ondertussen toch zo’n 30 jaar te wonen.
Fouten op vraag 4 (sorry, verwarrende vraag), vraag 6 (ah ja? Is een BA dan niet verplicht?) en vraag 7 (Allemaal goed en wel, maar dan kent die gast in het containerpark zijn job niet want ik heb gisteren een kanjer van een spiegel in de glasbak gegooid).
En ondertussen is er hier terug leven! Terug wat meer bloggen? Ik heb wel wat zin maar weinig tijd, en ik moet nog Facebooken ook hé maat.
Nee, ik verlies mijn grip niet. Losing Grip is het groepje van Jonas en die is dan weer de broer van Anneleen.
De jongens en meisje doen mee aan Road2Fame, een wedstrijd van TMF om een muziekvideo te winnen. En ‘t zal wel zijn dat die gasten dat willen winnen.
Road2Fame geeft jong aanstormend muziektalent de kans om het helemaal te maken in de muziekbusiness. Jonge, getalenteerde artiesten en groepen maken dankzij TMF kans op een studio-opname mét videoclip. Enige voorwaarde: een profiel aanmaken en veel fans vergaren! En natuurlijk ook de juiste sound reproduceren.
Dus ge hoort mij al komen… Profiel aanmaken en jezelf ‘fan’ verklaren, het wordt allemaal wel duidelijk als je even surft naar http://LosingGrip.tmf.be
Doen! Twee schellen filé de sex en een blokske paté zijn voor u, uit dankbaarheid*
*ok, dat is er eentje voor de insiders
Doen, fantastisch snelle browser. En doe het snel, dan telt uw download nog mee.
Wat volgt is misschien meer een post voor een Dendermondenaar.
Ik vond gisteren onderstaande foto. Een paard gemaakt van appelsienen.

Dat paard is natuurlijk ONS Ros Beiaard, maar daar staat dus een bordje bij ‘Ros Balatum’. Het Ros Balatum is ook een paard, maar dan de Aalsterse versie als parodie op het Ros Beiaard.
Die van Aalst die zijn zo kwaad omdat hier ‘t Ros Beiaard gaat.
Op de achtergrond is er een verkeerswijzer richting Monaco te zien. Mocht er dus iemand (Tom Boonen misschien?) weten waar en op welk evenement deze foto genomen is, laat dan zeker een berichtje achter in de comments.
En noteer alvast 30 mei 2010, want dan komt het Ros Beiaard na 10 jaar op stal nog eens buiten in de straten van Dendermonde.
[update]Meer info bij de speurders van Editie[/update]
De nieuwe iPhone zit als een dobberman op diëet in mijn been te bijten.
Mobistar doet alvast een poging om hun communicatieblunder wat recht te trekken en het kwijl niet te laten opdrogen met deze mini-iphone-site.
Trouwens:”De nieuwe iPhone komt naar België exclusief met Mobistar”, ondertussen beweren die van Proximus dat ze de iPhone ook zullen aanbieden.
Benieuwd, dat het allemaal maar niet te lang duurt. En niet te veel kost, dat ook.
Omdat Greet wel (een beetje uiteraard) gelijk heeft… een post van eigen hand.
In de laatste jaren van mijn secundaire schoolcarrière, ergens in de jaren stillekens dus hadden wij zoals zovele anderen elke week een uur of twee ‘Godsdienst’.
Tegenwoordig bestaat het vak nog, maar is de inhoud toch wel wat anders. ‘In mijnen tijd’ was het het echte werk: God op kop en zijn hele santenboetiek er achter.
Om dan toch een béétje progressief en vernieuwend te zijn, mochten we om beurten een liedje mee brengen om de les met te beginnen. Een blinkend ceedeetje en een blad voor elke klasgenoot (geen klasgenotES in die tijd, ik spreek hier over 13 à 14 jaar terug) met de originele tekst en de Nederlandstalige vertaling.
Wie veilig wou spelen koos ‘One of us‘ van Joan Osbourne, de exemplaren met iets meer lef gingen een stapje verder met ‘Dear God‘ van XTC.
Maar de échte lefgozer gingen voor ‘Reality Asylum’ van Crass.
‘Jesus died for his own sins. Not mine.‘ in de laatste zin, en dan naar elkaar kijken, naar de leraar en vooral niet in de lach schieten.
Enkel jaren terug ben ik de leerkracht waarvan sprake ergens aan een toog tegen het lijf gelopen, we hebben er eens om gelachen.
En ik? Ik herinner mij dat ik ‘Jeremy’ van Pearl Jam mee bracht naar de klas, want dat paste toen in de context van de lessen. Enig gefleem bij leerkrachten is mij dan ook nooit vreemd geweest.
En u? Heeft u nog plaatjes mee genomen naar de les godsdienst?